Nic Cię tak nie irytuje jak ludzie, którzy z głupoty czynią cnotę - jakby było z czego być dumnym. Wychodzisz z założenia, że nie ma nic złego w tym, żeby czegoś nie wiedzieć, nie rozumieć czy nie umieć, bo przecież nikt nie jest omnibusem, ale wkurza Cię upór niektórych, by wypowiadać się na tematy, o których nie mają pojęcia, i postępować bez żadnej refleksji na temat konsekwencji własnych czynów.

Twoim zdaniem żadna sytuacja nie usprawiedliwia odstąpienia od zasad kultury. Do szału doprowadza Cię przeplatanie wypowiedzi soczystymi przecinkami, arogancja, brak kindersztuby, okazywanie innym lekceważącej, wyniosłej i pozbawionej szacunku postawy. Zachować trzeba się umieć zawsze i wobec każdego, a roszczeniowość prowadzi wyłącznie do konfliktu i zaburzenia harmonii w relacjach międzyludzkich.

Wkurza Cię, kiedy musisz tłumaczyć coś po sto razy, a i tak odbiorca komunikatu zdaje się tego nie rozumieć - albo po prostu zrozumieć nie chce. Irytują Cię błędy wynikające z tego, że doszło do zakłócenia na łączach, zwłaszcza jeżeli to Ty musisz je potem naprawiać. A już na pewno wyprowadza Cię z równowagi sytuacja, kiedy dostajesz sprzeczne polecenia i nie wiesz, za którą wskazówką pójść! Chaos i niemożność porozumienia burzą Ci krew i szarpią nerwy.

Lubisz czuć, że kiedy coś robisz - robisz to dobrze i na poziomie, którego się od Ciebie oczekuje. Dokładasz starań, by być zawsze w porządku i wywiązywać się ze swoich zadań. Dlatego tak bardzo Cię irytuje potykanie się o to, że inni nie przestrzegają podobnych standardów. To jasne, że nie można wiedzieć wszystkiego o wszystkim, ale decydując się na jakąś usługę słusznie spodziewasz się, że masz do czynienia z fachowcem.

Najczęściej źródłem złości jesteś dla siebie... Ty sam. Czynisz sobie wymówki i obrzucasz się obelgami, nie mieści Ci się w głowie, że mogłeś postąpić tak głupio/nierozsądnie/emocjonalnie/nieodpowiedzialnie... niepotrzebne skreślić. Obiecujesz sobie poprawę - aż do kolejnego błędu. Hej, nikt nie jest chodzącym ideałem! Czy przypadkiem nie traktujesz siebie zbyt surowo? Zastosuj czasem wobec siebie taryfę ulgową i uśmiechnij się do siebie z życzliwością - to nie oznacza jeszcze, że zbytnio sobie pobłażasz.

Czasami wydaje Ci się, że dzień jest najeżony drobnymi trudnościami, które zebrane do kupy doprowadzają do rozpaczy. Autobus ucieka sprzed nosa, przejeżdżający samochód obryzguje Cię błotem, w sklepie nie ma tego, co miałeś nadzieję kupić, nowe zlecenie przychodzi akurat wtedy, gdy koleżanka wzięła chorobowe, a na dodatek mleko w lodówce się zepsuło. Pech, pech i jeszcze raz pech! Masz ochotę krzyczeć i tupać nogami, chociaż niby nic wielkiego się nie wydarzyło. Zrób sobie przerwę, zrób kilka głębokich wdechów i spróbuj wyśmiać swoje dzisiejsze kłopoty. A jeśli to nie pomoże... cóż, jutro też jest dzień!