Najmniejszy detal rozdmuchany do granic absurdu i skłonność do wywoływania burzy w szklance wody. Dramatyczne gesty, łzy na zawołanie, załamywanie rąk, szantaż emocjonalny, nadekspresja, i wszystko to, co gorsza, przy świadkach i w miejscach publicznych.

Mistrzyni dramatu co prawda często osiąga to, czego chce i ma w zanadrzu mnóstwo sztuczek, ale na dłuższą metę taka postawa jest męcząca, irytująca i przestaje się sprawdzać. Po prostu mężczyzna zaczyna puszczać Twoje słowa mimo uszu.

Stała kontrola. Gdzie byłeś, co robiłeś, z kim, dlaczego tak długo, czemu tak późno wracasz. Awantura, kiedy za długo pogada z taką czy inną koleżanką. Ciągłe obserwowanie, czy aby nie ogląda się przypadkiem za kimś na ulicy. Kontrolowanie maili, smsów, połączeń i kieszeni spodni.

Zazdrość wynika często z niepewności siebie i obawy, że ukochany odejdzie, niemniej przez partnera jest odbierana jako osaczająca kontrola, odbieranie przestrzeni i co gorsza, brak zaufania. A jak budować perspektywiczny związek bez zaufania...?

Kobieta, której nic się nigdy nie podoba, z niczego nie jest w pełni zadowolona i w gruncie rzeczy jest permanentnie nieszczęśliwa. W najprzyjemniejszej sytuacji jest w stanie znaleźć jakiś minus. Wszędzie i w każdym potrafi doszukać się wad.

To taki typ, który nie potrafi przyjąć komplementu jednocześnie go nie podważając. Pięknie wyglądasz - w tym starym łachu? Jakie smaczne danie - za słone i przypalone... Największy optymista w końcu poczuje, że ma dość. Bardziej pogodne spojrzenie na świat wyjdzie na dobre Wam obojgu!

Wedle wszelkiego prawdopodobieństwa on ma już jedną matkę i druga zupełnie nie jest mu potrzebna. Potrzebuje kobiety i partnerki, nie Matki Teresy z Kalkuty. Owszem, to przyjemne, kiedy rozpieszczają, ale robienie z faceta niesamodzielnego kaleki to zła droga.

Jeśli zakładasz mu szalik, nim wyjdzie do pracy, w ciągu dnia dzwonisz, by zapytać, czy na pewno zjadł śniadanie, prasujesz mu chusteczki i skarpetki, a w towarzystwie głośno się martwisz, jak kolejne piwo wpłynie na jego problemy z wrzodami... jego narażasz na śmieszność, a siebie na kłopoty w przyszłości.

Podjęcie jakiejkolwiek samodzielnej decyzji wydaje się herkulesowym wysiłkiem. Godziny spędzane na zakupach wydłużają się do niemożliwości. W restauracji niekończące się wahanie, co zamówić. Wyjście na imprezę zaczyna się w zasadzie rano, a i tak trudno zdążyć na czas.

Nie mówiąc już o poważniejszych życiowych decyzjach czy podjęciu inicjatywy. Zazwyczaj wszystko kończy się na stwierdzeniu "nie wiem... a jak ty uważasz?".

Rozciągnięty dres, podarte kapcie na nogach, przetłuszczone włosy, ziemista, zmęczona cera... Mężczyzna patrzy, patrzy i zastanawia się, gdzie podziała się ta piękna, pełna gracji niewiasta, do której z zapałem się zalecał? Czemu nie ma już ochoty zadbać o wygląd? Oczywiście, to nie fizyka kwantowa - dzieci, praca, dom, zakupy i na nic więcej nie ma ani siły, ani czasu. A poza tym, czy on jest znowu takim Adonisem?

Niemniej warto się postarać - i to z obu stron! - żeby jak najdłużej się sobie podobać. Nie chodzi o perfekcyjny makijaż i czerwone szpilki na co dzień, ale zwykłą schludność i zadbanie.

Oplata się, oplata... i w pewnym momencie nie daje już oddychać. Jej życie skupia się na mężczyźnie, uwaga koncentruje wyłącznie na nim. Wszystko chce robić wspólnie, wszędzie mu towarzyszyć. Na sugestię, że raczej nie będzie się czuła komfortowo w gronie mężczyzn oglądających mecz hokejowy, reaguje poczuciem odrzucenia, wywołując w partnerze wyrzuty sumienia.

Odpowiedzialność za wszystko, co kluczowe, również spoczywa na nim, bo przecież bluszcz polega na sile i męskości swojego ukochanego. Sprytnie, sprytnie, można się nabrać, ale oby to kiedyś nie wyszło bokiem:)